نَظَرِيَّاتُ التَّعَلُّمِ الْحَدِيثَةُ: بَيْنَ الْبِنَائِيَّةِ وَالِاجْتِمَاعِيَّةِ الثَّقَافِيَّةِ

ทฤษฎีสร้างนิยมของเพียเจต์มองว่านักเรียนสร้างความรู้ของตนผ่านการโต้ตอบโดยตรงกับสภาพแวดล้อม

ในทางตรงกันข้าม วีก็อตสกี้มองว่าการเรียนรู้ในแก่นแท้คือกระบวนการทางสังคมที่ภาษาและวัฒนธรรมเป็นตัวกลาง

แนวคิด «เขตการพัฒนาใกล้เคียง» ชี้ถึงระยะห่างระหว่างสิ่งที่นักเรียนทำได้คนเดียวกับสิ่งที่ทำได้ด้วยความช่วยเหลือ

ทั้งสองทฤษฎีสนับสนุนสภาพแวดล้อมการเรียนรู้เชิงโต้ตอบที่นำเสนอผู้เรียนเป็นนักวิจัยที่กระตือรือร้น ไม่ใช่ผู้รับแบบเฉยเมย

การศึกษาอิสลามผสานสองมิตินี้เข้าด้วยกัน โดยรวมการไตร่ตรองส่วนตัวกับการเรียนในกลุ่มฮะละเกาะห์