إِشْكَالِيَّةُ التَّدْوِينِ التَّارِيخِيِّ فِي الْحَضَارَةِ الإِسْلَامِيَّةِ

อัล-ฏอบะรีวางแบบแผนอิสนาดในประวัติศาสตร์สารานุกรมของท่าน โดยอ้างอิงรายงานหลายสาย โดยไม่ตัดสินชี้ขาดอย่างเด็ดขาด แต่มอบการชี้น้ำหนักให้แก่ผู้อ่าน

นักประวัติศาสตร์มุสลิมแยกแยะระหว่างอัล-อิคบาร และอัต-ตะอ์รีค โดยอย่างแรกสนใจการรายงาน และอย่างหลังสนใจการกำหนดกรอบเวลาและบริบท

อิบน์ คัลดูนเสนอการวิจารณ์เชิงระบบต่อประวัติศาสตร์ศาสตร์ โดยเน้นความจำเป็นในการตัดสินรายงานด้วยเกณฑ์ความเป็นไปได้และกฎแห่งอารยธรรม

การเขียนประวัติศาสตร์อิสลามโดยรวมมีลักษณะลำเอียงต่อความชอบธรรมทางการเมือง ซึ่งทำให้มีข้อจำกัดในการวิจารณ์เหตุการณ์บางส่วนอย่างเปิดเผย

แหล่งข้อมูลที่ไม่เป็นทางการ เช่น จดหมาย วรรณกรรมการเดินทาง และชีวประวัติ มีส่วนนำเสนอภาพที่หลากหลายมากขึ้นของสิ่งที่ความทรงจำอิสลามบรรจุไว้

การไตร่ตรองเกี่ยวกับญาณวิทยาของการบันทึกประวัติศาสตร์อิสลามเปิดขอบฟ้าการวิจารณ์อันอุดมสมบูรณ์เกี่ยวกับธรรมชาติของความรู้ประวัติศาสตร์ เกณฑ์ความน่าเชื่อถือ และจุดประสงค์ของการบันทึก