نَظَرِيَّةُ الْأَوْتَارِ الْفَائِقَةِ: مَا وَرَاءَ الْجَسِيمَاتِ الْأَوَّلِيَّةِ

ทฤษฎีซูเปอร์สตริงมุ่งหาความเป็นหนึ่งเดียวในทางทฤษฎีระหว่างกลศาสตร์ควอนตัมและสัมพัทธภาพทั่วไป โดยตั้งสมมติฐานว่าองค์ประกอบที่เล็กที่สุดของสสารคือสตริงหนึ่งมิติที่สั่นในโหมดต่างๆ

แต่ละโหมดการสั่นของสตริงก่อให้เกิดอนุภาคมูลฐานที่แตกต่างกันด้วยมวลและประจุที่กำหนด ดังนั้นทฤษฎีนี้จึงอธิบายความหลากหลายของอนุภาคที่สังเกตได้ในธรรมชาติว่าเกิดจากความแตกต่างของการสั่น ไม่ใช่ความแตกต่างของสสาร

ทฤษฎีนี้ต้องการมิติเพิ่มเติมที่พับตัวอยู่นอกเหนือมิติทั้งสี่ที่คุ้นเคย โดยในบางสูตรมีถึงสิบมิติ ซึ่งเล็กเกินกว่าจะตรวจจับได้ด้วยอุปกรณ์ปัจจุบัน

นักวิจารณ์ตำหนิทฤษฎีซูเปอร์สตริงว่าขาดการทำนายที่สามารถทดสอบได้เชิงประจักษ์จนถึงทุกวันนี้ ซึ่งก่อให้เกิดการถกเถียงเชิงปรัชญาเกี่ยวกับขอบเขตของวิธีการทางวิทยาศาสตร์เอง

แม้จะมีความยากลำบากเชิงประจักษ์ ทฤษฎีซูเปอร์สตริงก็มีส่วนในการเสริมสร้างคณิตศาสตร์บริสุทธิ์และเปิดขอบฟ้าทางความคิดใหม่ทั้งในฟิสิกส์เชิงทฤษฎีและเรขาคณิตคณิตศาสตร์