الذَّاكِرَةُ التَّارِيخِيَّةُ وَبِنَاءُ الْهُوِيَّةِ الْجَمَاعِيَّةِ

และมันเป็นแนวคิดที่เหมาะสมสำหรับทำความเข้าใจว่าสังคมใช้อดีตของตนเพื่อให้ความชอบธรรมแก่ปัจจุบันและวางแนวอนาคตของตนอย่างไร

แต่ปัญหาเกิดขึ้นเมื่อความทรงจำทางประวัติศาสตร์กลายเป็นเครื่องมือสำหรับการแบ่งขั้วและการยุแยงความบาดหมาง

และการใช้ในแง่บวกเกิดขึ้นเมื่อความทรงจำทางประวัติศาสตร์ขับเคลื่อนความมุ่งมั่นสู่การสร้างและการเอาเยี่ยงแบบอย่างอันสูงส่ง

ส่วนการใช้ในแง่ลบคือการปลุกระดมความแค้นที่สืบทอดมาโดยแลกกับการมองไปยังอนาคต

และบางทีระเบียบวิธีของอัลกุรอานกริมในการเรียกระลึกถึงเรื่องราวของบรรดานบีและชาติในอดีตนำเสนอแบบอย่างอันสูงสุดสำหรับความทรงจำทางประวัติศาสตร์ที่สร้างและไม่แบ่งแยก

และการมุ่งหวังนั้นไม่ใช่ความฟุ่มเฟือยทางปัญญา แต่เป็นความรับผิดชอบทางอารยธรรมที่เร่งด่วนในยุคของความสูญเสียอัตลักษณ์