Plastic Pollution and Ocean Chemistry

พลาสติกไม่ย่อยสลายทางชีวภาพในแบบดั้งเดิม จุลินทรีย์ไม่สามารถสลายพวกมันได้อย่างสมบูรณ์ แต่รังสี UV และแรงคลื่นทำให้พลาสติกชิ้นใหญ่แตกออกเป็นชิ้นเล็กๆ ที่เรียกว่าไมโครพลาสติก

น้อยกว่าห้ามิลลิเมตรตามนิยาม บางชิ้นแตกต่อไปเป็นนาโนพลาสติก อนุภาคเดี่ยวที่เล็กกว่าแบคทีเรีย ตอนนี้เราพบมันอยู่ทุกที่ ตะกอนก้นมหาสมุทรลึก น้ำแข็งในอาร์กติก แม้แต่ในเลือดมนุษย์

แพลงก์ตอนและปลาตัวเล็กเข้าใจผิดคิดว่าไมโครพลาสติกเป็นอาหาร อนุภาคเหล่านั้นสะสมขึ้นตามห่วงโซ่อาหาร กระบวนการที่เรียกว่าการขยายทางชีวภาพ ปลาใหญ่กว่าจะรวบรวมสิ่งที่ปลาเล็กกว่ากิน

มี พลาสติกทำหน้าที่เหมือนฟองน้ำดูดซับมลพิษอินทรีย์ที่คงอยู่และโลหะหนักจากน้ำทะเล เมื่อสัตว์กินพลาสติกนั้น สารพิษเหล่านั้นจะถูกปลดปล่อยเข้าสู่เนื้อเยื่อของมัน

มีหลายทิศทาง วัสดุที่ย่อยสลายได้ การจัดการของเสียที่ดีขึ้น ระบบกรองสำหรับแม่น้ำก่อนพลาสติกจะไปถึงทะเล แต่การลดจากต้นทางยังคงเป็นกลยุทธ์ที่มีประสิทธิภาพสูงสุด การใช้พลาสติกแบบใช้แล้วทิ้งให้น้อยลงตั้งแต่แรก

วิกฤตสิ่งแวดล้อมทุกอย่างล้วนเป็นเช่นนั้น เคมีเพียงแต่แสดงให้เราเห็นต้นทุนจากการเลือกของเรา