鄭和ていわの大航海だいこうかいと明朝みんちょうの海洋戦略かいようせんりゃく

ในต้นศตวรรษที่สิบห้า ขันทีพลเรือเอกเจิ้งเหอแห่งราชวงศ์หมิงนำการเดินเรือขนาดใหญ่เจ็ดครั้ง

กองเรือของพระองค์ได้ไปถึงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ อินเดีย คาบสมุทรอาหรับ และแอฟริกาตะวันออก

เรือสมบัติที่ใหญ่ที่สุดมีความยาวมากกว่าหนึ่งร้อยเมตร ซึ่งเหนือกว่าเรือยุโรปในสมัยนั้นอย่างมาก

เป้าหมายหลักของการเดินเรือนี้ไม่ใช่การพิชิต แต่เพื่อขยายความสัมพันธ์บรรณาการและแสดงอำนาจบารมีของราชวงศ์หมิง

หลังจากเจิ้งเหอสิ้น ราชวงศ์หมิงเสริมนโยบายห้ามทางทะเลและระงับการขยายตัวทางทะเล

การเปลี่ยนแปลงเชิงยุทธศาสตร์นี้ได้กำหนดภาพรวมของอำนาจทางทะเลในเอเชียตะวันออกอย่างมากในเวลาต่อมา