平安時代へいあんじだいの文化ぶんか

"เรื่องเก็นจิ" ของมุราซากิ ชิกิบุ เป็นหนึ่งในนิยายยาวที่เก่าแก่ที่สุดในโลก

"มาคุระโนะโซชิ" ของเซโช นากงก็เป็นผลงานในยุคนั้นด้วยนะ

ส่วนใหญ่เป็นขุนนางในราชสำนักและสตรี

การพัฒนาอักษรคะนะช่วยส่งเสริมกิจกรรมวรรณกรรมของสตรีอย่างมาก

มีการพัฒนารูปแบบจิตรกรรมแบบญี่ปุ่นที่เรียกว่ายามาโตะ-เอะ และรูปแบบสถาปัตยกรรมที่อยู่อาศัยของขุนนางที่เรียกว่าชินเดน-ซุคุริก็สำเร็จรูปในยุคนั้น

อาจกล่าวได้ว่าเป็นยุคที่วางรากฐานวัฒนธรรมญี่ปุ่นยุคปัจจุบัน ทั้งการสำเร็จรูปของอักษรฮิรากานะและคาตากานะ และการสถาปนาสุนทรียศาสตร์แบบญี่ปุ่น