，“”，。
ในต้นราชวงศ์หมิง ราชสำนักออกนโยบาย "ไห่จิน" ห้ามเรือสินค้าเอกชนออกทะเลเพื่อทำการค้ากับต่างประเทศ
：、，。
นโยบายไห่จินมีที่มาจากหลายสาเหตุ ได้แก่ การป้องกันโจรสลัดวาโคจากการโจมตีชายฝั่ง การควบคุมการค้าต่างประเทศเพื่อรักษาอำนาจของราชสำนัก และความระมัดระวังต่ออำนาจจากต่างแดน
，“”，，。
ในช่วงไห่จิน การค้าต่างประเทศที่ถูกต้องตามกฎหมายจะต้องผ่านระบบ "ราชบรรณาการ" อย่างเป็นทางการเท่านั้น โดยทูตต่างชาติต้องนำเครื่องบรรณาการมาถวายต่อราชสำนักหมิงจึงจะได้รับอนุญาตค้าขาย
，。
แม้นโยบายไห่จินจะช่วยลดภัยคุกคามจากโจรสลัดได้ในระดับหนึ่ง แต่ก็ขัดขวางการพัฒนาพาณิชยกรรมเอกชนและการเติบโตของชุมชนชาวจีนโพ้นทะเลด้วย
，，，。
เมื่อเข้าสู่ช่วงกลางและปลายราชวงศ์หมิง นโยบายไห่จินผ่อนคลายและเข้มงวดสลับกันไป การค้าลักลอบยังคงมีอยู่ตลอด และเมืองเยว่กังกับท้องถิ่นอื่นๆ ก็กลายเป็นศูนย์กลางการค้าต่างประเทศของเอกชนโดยพฤตินัย
，。
บทเรียนทางประวัติศาสตร์จากนโยบายไห่จินของราชวงศ์หมิงแสดงให้เห็นว่า ราคาของการปิดกั้นตัวเองมักหมายถึงการสูญเสียโอกาสในการมีส่วนร่วมกับระบบเศรษฐกิจโลก