التَّغَيُّرَاتُ الْجِينِيَّةُ الْمَكْتَسَبَةُ وَتَأْثِيرُ نَمَطِ الْحَيَاةِ

วิทยาศาสตร์เอพิเจเนติกส์ศึกษาว่าปัจจัยสิ่งแวดล้อมส่งผลต่อการแสดงออกของยีนอย่างไรโดยไม่เปลี่ยนแปลงลำดับของ DNA เอง

กลไกสำคัญได้แก่ การเมทิลเลชันของ DNA การดัดแปลงฮิสโตน และ RNA ไมโครที่ไม่เข้ารหัส การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ส่วนใหญ่สามารถย้อนกลับได้ หมายความว่าสามารถส่งผลต่อมันได้ผ่านทางเลือกวิถีชีวิต

พบว่าการอดอาหารและการออกกำลังกายกระตุ้นยีนที่เกี่ยวข้องกับการซ่อมแซม DNA และการต้านการอักเสบ ในขณะที่ความเครียดเรื้อรังกระตุ้นยีนที่เกี่ยวข้องกับการอักเสบเรื้อรัง

ความเครียดทางจิตใจอย่างรุนแรงทำให้เทโลเมียร์สั้นลง ซึ่งเป็นปลายของโครโมโซม สิ่งนี้เชื่อมโยงกับการเร่งการแก่ชราของเซลล์

งานวิจัยชี้ให้เห็นว่าการเปลี่ยนแปลงทางเอพิเจเนติกส์ที่ได้รับอาจถ่ายทอดสู่คนรุ่นต่อไป ซึ่งทำให้การดูแลวิถีชีวิตเป็นความรับผิดชอบที่เกินกว่าตัวบุคคล

วิทยาศาสตร์นี้มอบพลังให้มนุษย์ในการส่งผลต่อชะตากรรมทางชีววิทยาของตนเองผ่านทางเลือกในแต่ละวัน