Chronobiology and Circadian Health

ระบบนาฬิกาชีวิตในสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมถูกจัดระเบียบแบบลำดับชั้น โดยมีตัวกระตุ้นหลักอยู่ในซูพราไคแอสมาติกนิวเคลียสของไฮโปทาลามัส และนาฬิกาส่วนปลายอยู่ในแทบทุกอวัยวะ รวมถึงตับ ตับอ่อน ต่อมหมวกไต และหัวใจ

นาฬิกาหลักถูกปรับเทียบส่วนใหญ่โดยวงจรแสง-ความมืดผ่านตัวรับแสงของจอตาที่มีเมลาโนปซิน ซึ่งส่งสัญญาณที่ไม่ก่อภาพโดยตรงไปยังไฮโปทาลามัสผ่านทางเดินเรติโนไฮโปทาลามิก

จังหวะชีวิตควบคุมเวลาการหลั่งฮอร์โมน โดยคอร์ติซอลพุ่งสูงใกล้รุ่งเช้าเพื่อระดมแหล่งพลังงาน เมลาโทนินเพิ่มขึ้นในความมืดเพื่ออำนวยความสะดวกในการนอนหลับ และความไวต่ออินซูลินตามรูปแบบรายวันที่สูงสุดในตอนเช้าและต่ำสุดในตอนเย็น

การรับประทานอาหารมื้อใหญ่ดึกดื่นจึงพบกับเครื่องจักรเมตาบอลิกที่พร้อมรับมือกับภาระกลูโคสและไขมันน้อยกว่า เพิ่มการพุ่งขึ้นของน้ำตาลในเลือดและการสะสมไขมันหลังอาหาร

การไม่สอดคล้องของนาฬิกาชีวิต ซึ่งเกิดจากการทำงานกะ ภาวะเจ็ทแล็กทางสังคมเรื้อรัง หรือตารางการนอนไม่สม่ำเสมอ ทำให้นาฬิกาส่วนปลายไม่สอดคล้องกับตัวกระตุ้นหลัก

การศึกษาระบาดวิทยาพบอย่างสม่ำเสมอว่าการทำงานกะเกี่ยวข้องกับอุบัติการณ์สูงของเบาหวานชนิดที่สอง โรคหัวใจหลอดเลือด และมะเร็งบางชนิด ขณะที่การรบกวนจังหวะชีวิตในสภาพแวดล้อมที่ควบคุมได้ก่อให้เกิดความบกพร่องที่วัดได้ในความไวต่ออินซูลิน ตัวชี้วัดการอักเสบ และประสิทธิภาพการรับรู้ภายในไม่กี่วัน

การรับประทานอาหารแบบจำกัดเวลา ซึ่งการบริโภคแคลอรีทั้งหมดถูกจำกัดให้อยู่ในช่วงเวลาแปดถึงสิบชั่วโมงที่สอดคล้องกับกิจกรรมในเวลากลางวัน แสดงให้เห็นถึงความหวังในการทดลองทางคลินิกสำหรับการปรับปรุงตัวชี้วัดเมตาบอลิก

สุขอนามัยจังหวะชีวิตที่ใช้ได้จริงรวมถึงการยึดเวลาตื่นทุกวัน แสวงหาแสงธรรมชาติสว่างภายในชั่วโมงแรกหลังตื่น หลีกเลี่ยงแสงเทียมสว่างและการสัมผัสหน้าจอหลังพระอาทิตย์ตก และกำหนดมื้ออาหารที่ใหญ่ที่สุดให้ตรงกับช่วงพีคเมตาบอลิกตอนเช้าหรือบ่ายต้น