Atmospheric Pressure and Weather Systems

ความดันบรรยากาศคือน้ำหนักของคอลัมน์อากาศเหนือจุดใดจุดหนึ่งบนพื้นผิว

ที่ระดับน้ำทะเลเฉลี่ย 101,325 ปาสคาล แต่มันเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่องตามอุณหภูมิ ความชื้น และพลวัตการหมุนเวียนขนาดใหญ่

อากาศอุ่นมีความหนาแน่นน้อยกว่าอากาศเย็นและลอยขึ้น ก่อให้เกิดบริเวณความดันต่ำบนพื้นผิว

อากาศรอบข้างไหลเข้ามาเติม และผลกระทบคอริโอลิส — เกิดจากการหมุนของโลก — เบี่ยงการไหลเข้านี้ทวนเข็มนาฬิกาในซีกโลกเหนือและตามเข็มนาฬิกาในซีกโลกใต้ ก่อตัวเป็นการหมุนเวียนแบบไซโคลน

ในทางตรงกันข้าม บริเวณที่อากาศเย็นและจมลงก่อให้เกิดระบบความดันสูงบนพื้นผิวที่มีลักษณะการไหลออกแบบตามเข็มนาฬิกาในซีกโลกเหนือ

อากาศที่จมลงอุ่นขึ้นแบบอะเดียแบติกและยับยั้งการก่อตัวของเมฆ ก่อให้เกิดท้องฟ้าใสและสภาวะคงที่ที่เกี่ยวข้องกับแอนติไซโคลน

ในระดับโลก ความร้อนที่แตกต่างกันระหว่างเส้นศูนย์สูตรและขั้วโลกขับเคลื่อนเซลล์การหมุนเวียนแฮดลีย์ เฟอร์เรล และขั้วโลก ก่อตั้งลมสินค้า ลมตะวันตก และลมตะวันออกขั้วโลกที่เป็นแนวทางการเดินเรือและหล่อหลอมอารยธรรม

กระแสลมพายุ — กระแสลมแคบและเร็วในชั้นบนของโทรโพสเฟียร์ — กำหนดขอบเขตระหว่างเซลล์เหล่านี้และมีบทบาทสำคัญในการนำทางระบบสภาพอากาศระดับกลางละติจูด

งานวิจัยล่าสุดบ่งชี้ว่าการขยายตัวของอาร์กติก — การอุ่นขึ้นเร็วกว่าของอาร์กติกเมื่อเทียบกับละติจูดต่ำ — อาจทำให้กระแสลมพายุเลี้ยวมากขึ้น อาจเชื่อมโยงการอุ่นขึ้นของอาร์กติกกับรูปแบบสภาพอากาศสุดขีดที่ยาวนานกว่าในระดับกลางละติจูด