Zones of the Deep Ocean

มหาสมุทรถูกแบ่งตามแบบแผนเป็นโซนแนวตั้งที่กำหนดโดยความลึกและความพร้อมของแสง

โซนยูโฟติกขยายจากพื้นผิวไปถึงประมาณ 200 เมตร ซึ่งแสงเพียงพอสำหรับการสังเคราะห์แสง รองรับผลผลิตหลักทางทะเลส่วนใหญ่

ด้านล่างนี้คือโซนมีโซเพลาจิก จาก 200 ถึง 1,000 เมตร ซึ่งแสงจางลงเกือบเป็นศูนย์และอุณหภูมิลดลงอย่างรวดเร็ว

สิ่งมีชีวิตในที่นี้ทำการอพยพแนวตั้งรายวัน ลอยขึ้นหาอาหารในน้ำผิวตอนกลางคืนและดำลงเพื่อหลีกเลี่ยงนักล่าที่มองเห็นในระหว่างวัน รวมกันแล้วเป็นการเคลื่อนที่รายวันของสัตว์ที่ใหญ่ที่สุดบนโลก

โซนบาทิเพลาจิก (1,000–4,000 เมตร) โซนแอบิสโซเพลาจิก (4,000–6,000 เมตร) และโซนฮาดาเพลาจิก (ต่ำกว่า 6,000 เมตร ในร่องลึกมหาสมุทร) มีลักษณะความมืดถาวร อุณหภูมิใกล้เยือกแข็ง และความดันเกิน 600 บรรยากาศในร่องลึกที่สุด

แม้ในสภาวะเหล่านี้ ชีวิตยังคงอยู่ในทุกความลึก ดำรงอยู่ด้วยฝนอนุภาคอินทรีย์ช้าๆ จากด้านบน — เรียกว่าหิมะทะเล — และที่ปล่องน้ำร้อน ด้วยการสังเคราะห์สารเคมี

ชุมชนปล่องน้ำร้อนเป็นอิสระจากแสงอาทิตย์โดยสมบูรณ์ แบคทีเรียเคมีลิโทออโทโทรปิกออกซิไดส์ไฮโดรเจนซัลไฟด์จากปล่องเพื่อตรึงคาร์บอน รองรับหนอนท่อ หอย กุ้ง และปูในกลุ่มอาณานิคมหนาแน่น

ชุมชนเหล่านี้แสดงให้เห็นว่าชีวิตสามารถดำรงอยู่ได้โดยไม่มีพลังงานจากดวงอาทิตย์ ขยายขอบเขตของสภาพแวดล้อมที่อาจอยู่อาศัยได้ในระบบสุริยะอย่างมาก

มหาสมุทรลึกยังคงเป็นระบบนิเวศที่ถูกสำรวจน้อยที่สุดบนโลก มีการประมาณว่าน้อยกว่า 20 เปอร์เซ็นต์ของยอดเขาใต้ทะเลและน้อยกว่า 0.01 เปอร์เซ็นต์ของพื้นทะเลลึกถูกสังเกตโดยตรง