Data Privacy in the Age of Surveillance Capitalism

มันหมายถึงตรรกะทางเศรษฐกิจที่ข้อมูลพฤติกรรม สิ่งที่คุณคลิก เมื่อคุณเคลื่อนไหว สิ่งที่คุณอ่าน ถูกดึงออกจากผู้ใช้ ประมวลผลเป็นโมเดลเชิงพยากรณ์ และขายให้กับนิติบุคคลที่ต้องการมีอิทธิพลต่อพฤติกรรมในอนาคต

แน่นอน และการแลกเปลี่ยนนั้นส่วนใหญ่มองไม่เห็น ผู้ใช้ได้รับบริการที่รับรู้ว่าฟรี พวกเขาไม่ค่อยเข้าใจขอบเขตทั้งหมดของสิ่งที่ถูกรวบรวมหรือการที่การคาดการณ์พฤติกรรมที่ได้มาจากข้อมูลนั้นถูกแปลงเป็นเงิน

การโฆษณาแบบดั้งเดิมวางข้อความในบริบท การโฆษณาตามพฤติกรรมกำหนดเป้าหมายบุคคลที่เฉพาะเจาะจงโดยอิงจากโปรไฟล์ทางจิตวิทยาที่อนุมานได้ซึ่งสร้างขึ้นจากพฤติกรรมที่สังเกตเป็นปีๆ ความละเอียดของการกำหนดเป้าหมายแตกต่างกันในเชิงคุณภาพ

การกระทำของบุคคลมีข้อจำกัดอย่างแท้จริงต่อการดึงข้อมูลเชิงระบบ ส่วนขยายเบราว์เซอร์ที่บล็อกตัวติดตามช่วยได้บ้างเล็กน้อย ที่มีประสิทธิภาพมากกว่าคือการเลือกบริการที่มีสถาปัตยกรรมความเป็นส่วนตัวโดยการออกแบบ เช่น โอเพนซอร์ส โฮสต์เอง หรือสร้างบนโปรโตคอลที่เข้ารหัสแบบ end-to-end

นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมการแทรกแซงด้านกฎระเบียบจึงเป็นวิธีแก้ที่ขยายได้มากกว่า ข้อกำหนดการลดข้อมูลให้เหลือน้อยที่สุด หลักการจำกัดวัตถุประสงค์ และการบังคับใช้มาตรฐานความยินยอมอย่างแท้จริง ย้ายภาระจากบุคคลไปยังผู้รวบรวมข้อมูล

ไปทางการถือว่าข้อมูลส่วนบุคคลเป็นสิทธิ์ในทรัพย์สินมากกว่าเพียงแค่ผลประโยชน์ด้านความเป็นส่วนตัว ถ้าบุคคลเป็นเจ้าของข้อมูลพฤติกรรมของตน พวกเขามีสิทธิ์ต่อรองการใช้งานและเรียกร้องให้ลบมัน ไม่ใช่แค่ได้รับแจ้งว่ามันมีอยู่